Kanovakantie Femma

Mijn geslaagde kanovakantie!

Rond eind januari vroeg mijn moeder zoals gewoonlijk: “Fem, heb je zin om mee te gaan in de meiweek, we gaan namelijk kanoën in Frankrijk”. Tot haar verbazing antwoordde ik dit keer met een ja. Het leek me leuk om toch weer een keer mee te gaan. Het was voor mij zo ongeveer 3 jaar geleden toen ik voor het laatste wildwater heb gevaren (in de Ardenne nog wel). Hoe dichterbij het kwam, hoe meer zin ik kreeg om te kanoën. Ik had dit niet van mezelf verwacht en had “ja” gezegd met in mijn achterhoofd, ik hoef toch niet iedere dag te varen.

Eindelijk was het dan zover! Donderdagavond de caravan ingeladen en de laatste dingentjes besproken. Ook Mevrouw Beckers was er klaar voor, zij weet ten minste de hele route naar Langac. Vrijdag ochtend zijn we vroeg (jawel, half 7 waren we weg!) vertrokken richting Frankrijk. We wilde het in 2 dagen rijden, zodat we op ons gemakt konden reizen. Van mij en Niels hoefde 't niet zo dringend, maar achteraf was 't wel relaxed. Toen we onderweg Johan en Marjan belde, die al een aantal dagen eerder waren vertrokken, bleek dat ze dichtbij op een camping zaten. Na overleg zijn we naar dezelfde camping gereden en hebben we daar overnacht.

We zijn met zijn zijn 6e en Mevrouw Beckers naar Langac gereden. Jos was helemaal blij met zijn nieuwe vriendin Miep (Mevr Beckers) “Kijk, we komen er wel. Ze rekent het precies uit.”Maar volgens Johan stuurde ze ons langs wegen die Napoleon had gebruikt om zijn leger te verplaatsen. Hij had wel gelijk, het waren hobbel wegen ergens in de middel of nowhere in Frankrijk. Uiteindelijk, na 2 dagen rijden kwamen we dan toch aan op onze eindbestemming. Tot onze verbazing waren de Schuurbiers en Frank al aangekomen. (hun hebben het wel gewoon in 1 dag kunnen rijden!)

Nadat we de caravan en onze tent met missende stokken hadden opgezet kreeg ik het vakantie gevoel. 's Avonds was het gezellig in de clubtent en kwamen er weer veel sterke verhalen naar boven. Er werd besloten om de volgende dag om 12 uur te vertrekken vanaf de camping.
Die nacht was 't heel erg koud. Hoewel mijn eskimoslaapzak voor min 16 is bestemd had ik het super koud. Ik had nog 3 paar truien en 3 paar sokken aan. Dicht tegen Niels aan kruipen zat er ook niet in; “Blijf nou eens op je eigen helft liggen!”.

Nee, lekker geslapen had ik die nacht niet. (zie foto!) De tent van Niels hielp hier trouwens ook niet echt bij. Er waren een aantal benamingen voor Niels met zijn tent die genoeg zeggen: “Niels en de schimmelfabriek” of “Schimmelparadijs”. Als ik vertel dat de tent na de vakantie meteen de container is ingegaan, hoef ik niets meer uitteleggen. Anders vraag je het maar aan Christian.

Eindelijk de 1ste dag varen. Ik had echt zin om te varen! (dat komt bij mij niet zo heel vaak voor) We stapte in bij de camping en hebben ongeveer 13 kilometer gevaren. Op het begin zat ik wiebelig in mijn boot, maar na weer wat instructies van Erik (opkanten, peddelen, hoog keerwater invaren) ging het een stuk beter. Ik kreeg van Mike een snelcursus Frans en ondertussen zat ik te genieten van het prachtige uitzicht. Toen we aankwamen bij de stuw begon mijn hart toch weer snel te kloppen.

Volgens vele stelde hij niet veel voor, maar toen ik hem zag ben ik toch even uitgestapt om te kijken. Ik heb hem uiteindelijk niet gevaren. Ik had dan ook veel bewondering voor Ine, Frank en Amanda. Na een einde peddelen kwamen we aan bij het eindpunt. Terug op de camping werd er eerst geborreld met de famous dipsaus van Erik Dries.

Maandag zijn we het stuk naar de camping toe gaan varen. Ik had de smaak goed te pakken, dus ik was ook weer van de partij. Dit stukje was iets wilder als de vorige dag, met een leuke, ja leuke stuw. Met Jos, Marco, Frank, Mike en Christian was ik een stuk vooruit gevaren. Op het laatste leek het soms wel op de Binnenschelde, na de stuw werd het weer leuker.
Toen iedereen weer gedoucht en schoon was zijn we nog gaan “buskruiten”. Een spelletje dat we elke ochtend na het ontbijt deden met Floris, Jannick en de rest.
Omdat ik veel verhalen had gehoord over de lekkere pannenkoeken van Frank Schuurbiers, wilde ik ze nu ook wel eens proeven. Mijn moeder had speciaal pannenkoekenmix gekocht, dus hij kon er niet meer onder uit. Toen kwam het idee om met zijn alle pannenkoeken te gaan bakken. Iedereen had zijn gasstelletje in het midden van het veld gezet, een aantal tafels en stoelen eromheen, stroop, suiker, spek, appels en smullen maar. Ze waren heerlijk!

De volgende dag hebben de echte bikkels de kloof voor gevaren. Ik had een rustdag ingepland voor mezelf. Natuurlijk hadden we de mensen die de kloof gingen varen uitgezwaaid en daarna een terrasje gepakt waar een gevaarlijk ijsbord stond die zomaar Freekie's aanvallen. Gelukkig was het weer helemaal bijgetrokken en was er volop zon.
Bij het eindpunt van de kloof, kon je zo de kloof inlopen. We zijn daar met zijn alle naartoe gereden en hebben een stevige wandeling gemaakt in de kloof. Ook hier was het uitzicht prachtig (zie foto) Nadat de helden waren binnen gehaald, gingen we weer aan de borrel.
's Avonds werd er besloten om de volgende dag een rustdag te houden, de echte diehards konden het stuk naar de camping toe varen dat een stuk was ingekort.

Vandaag ging toch nog een best grote ploeg varen. Wederom had ik een rustdag ingeplant. Ik had mezelf voorgenomen om morgen de kloof mee te varen (de zenuwen kwamen al bij die gedachte) Volgens Jos kon ik de kloof ook makkelijk varen, dus hield ik vandaag nog maar een rustdag. Ik denk dat deze dag wel de warmste dag uit de week was. Het was ruim 28 graden met veel zon! Reden genoeg om met de achtergebleven mensen op het strandje aan de camping te liggen. Niels en Sjors hadden de kano's gepakt om wat in het golfje te spelen. Ook de kinderen die erbij waren mochten in de boot zitten of kregen een lift naar de overkant. Dit was niet helemaal zoals geplant, want ze moeten Sjors en Niels omkopen om weer terug te komen. Ik geloof dat ze er een halfuur hebben staan wachten.

Toen de club weer terug was van 't varen en wij ondertussen hadden gedoucht, werd de barbecue aangezet. In het midden van het veld werden alle tafels met het vlees (ook vegetarisch) neergezet. Iedereen nam zijn eigen barbecue mee en zorgde voor zijn eigen vlees. Het startsein was nog nauwelijks gegeven of het was al aanvallen. Nadat iedereen zijn buik had volgegeten mochten de kinderen weer afwassen. Na een fanatiek spelletje BB was iedereen uitgeput en is iedereen naar zijn tent gegaan.

Toen ik de volgende dag wakker werd in het schimmelparadijs van Niels zijn tent, begonnen de zenuwen op te komen. Vandaag was de dag dat ik de kloof ging varen! Al gauw waren de zenuwen weer weg, want we moesten ons haasten voordat ze al weg reden.
Eenmaal bij het beginpunt aangekomen gierde de zenuwen weer door mijn lijf. Ik had wilde verhalen gehoord over de “Huilende rots” en over “De knikkerbaan”, in mijn gedachte had ik al een hele voorstelling gemaakt hoe het eruit moest zien.
Eindelijk waren de auto's bij het uitstappunt afgezet (van mij had het nog een stuk langer mochten duren) en konden we het water op. Ik zat gelukkig goed in mijn boot en voordat we echt weg voeren heb ik nog een keer geescimoteerd om te voelen hoe koud het water was. Dit gaf me meer zelfvertrouwen. Na de eerste paar passages had ik de smaak te pakken. Natuurlijk had ik nog een kronkel in mijn maag, maar ik kon alweer lachen. Ik was gelukkig niet de enige, want andere mensen konden ook rare bekken trekken als ze van een passage afgingen. Onze voorzitter (alias libellen/molenwiek) kon er ook wat van. Hij nam de aanwijzingen van Hans, (peddelen peddelen!) heel erg serieus waardoor zijn witte peddel er wat op los draaide (zie DVD).
Bij de huilende rots hadden we onze lunchpauze, zodat we de steen ook meteen konden bekijken. Samen met Amanda had ik een hele route uitgekozen om de passage af te varen. Omdat de rivier er van de andere kant heel anders uitziet ging 't wat mis. Ik had voor mezelf bedacht om zo links mogelijk te varen, maar ik kwam op de stenen terecht. Gelukkig stond Willem aan de kant om voor mijn reddende engel te spelen. Uiteindelijk ben ik er heel afgekomen.
De volgende passage de Knikkerbaan, met zijn liedje geschreven door Erik Klepperdinges:

Iedereen is goed van de knikkerbaan afgekomen, behalve de voorzitter. Die moest op het laatste stukje toch nog tegen een grote steen (ten grote van een “Kip caravan”) aanvaren.
Ik heb het die dag er naar mijn zin gehad en de kloof is reuze meegevallen. Ik was wel blij dat we bij het uitstappunt waren, maar mijn vakantie was nu echt helemaal compleet.
Die avond was ik echt moe van alle inspanningen, dus ik ben snel in slaap gevallen. We moesten de volgende dag vroeg opstaan omdat we terug gingen rijden naar Nederland. Gelukkig was het daar ook lekker weer en had ik ook wel weer zin om terug te gaan.

Ik heb het echt naar mijn zin gehad deze vakantie en heb na jaren weer ervaren hoe heerlijk het is om in mijn boot op stromend water te zitten met een geweldig uitzicht. Ik ben zeker van plan om dit weer veel vaker te doen. In het najaar ben ik weer van de partij!

Femma